“Delen” met anderen, dat is fijn, zeker nu!

Woensdag mei 2020

Aan mijn Roadtrip door Zeeland is door het coronavirus acuut een einde gekomen. Gelukkig had ik voldoende materiaal om eindexamen te kunnen doen. Helaas was onze eindexamen expositie gepland in Uden. Uden was op dat moment zo’n beetje “de brandhaard” van Corona. Eén van mijn mede studenten woont daar en via app-contact beschreef hij wat er om hem heen allemaal gebeurde. Trieste verhalen en genoeg om bang van te worden. Hier in Zeeland leek op dat moment nog niemand de tragedie die zich daar afspeelde door te hebben. Vanuit mijn werkgever in de zorg werd gelukkig goed gereageerd en gevraagd om sociale onthouding. Helaas werden we ook later in Zeeland geconfronteerd met mensen die ziek werden en overleden zijn. Zo ernstig als in Uden, waar iedereen zo’n beetje ziek werd is het hier gelukkig nog niet geweest.

Ons eindexamen is uitgesteld naar eind juni. Waarschijnlijk zal dit online worden afgenomen. Het hoe en wat is momenteel nog niet duidelijk. Een eenzame manier om meer dan twee jaar opleiding, jezelf ontwikkelen en een nieuw vak leren af te ronden. Dat wil je toch graag samen doen en ook delen met de mensen die dicht bij je staan. Ik zou direct na het examen exposeren bij de Kunst en Natuurroute en Cederhof. Dat is natuurlijk ook niet doorgegaan. Het scheelt me wel een hoop geld, want kwaliteit afdrukken zijn duur. Ieder voordeel heeft zijn nadeel zeggen ze dan..

Het contrast tussen het doel van mijn RoadTrip en de huidige situatie kan bijna niet groter zijn. Zo thuiswerkend aan mijn bureau op een kamer boven in huis denk ik tussendoor ook na over dat soort thema’s. Ik hou van het contact tussen mensen. Nu, via een scherm voel ik geen verbondenheid. Ik mis dat enorm, het “je verbonden voelen met elkaar”, “echt” contact maken, ik krijg dat via een scherm niet voor elkaar. Ik hoor van meer mensen die thuis werken dat ze het moeilijk vinden. Anderen vinden het heerlijk in hun eigen coconnetje.

In België, ons “andere thuis” zijn we al weken niet meer geweest. De familie en vrienden daar zien we via videobellen. Als je zo vaak als wij de landsgrens met België passeert dan bestaat die grens als het ware niet meer. Als die grens dan opeens getrokken wordt is dat heel vreemd en raar. Onwerkelijk… zoals alles in deze tijd…. 

Fotografie opdrachten zijn er gelukkig wel en daar geniet ik dan erg van. In de studio spreek ik nu niet af. Maar met dit mooie weer kan het buiten prima! 
Mensen hebben wat meer tijd nu en zijn zich bewuster van alles wat belangrijk is in het leven. Hun gezin, hun huisdier, de natuur…. 
Ik maak foto’s van de pup van mijn nichtje op het strand bij Kats. Ik ben niet snel tevreden, maar deze foto’s vind ik echt tof geworden!

Van het één komt het ander en op een avond op het strand bij Wemeldinge maak ik foto’s van twee enthousiaste teckels. Na het afleveren van de foto’s maken we een afspraak. Op basis van stalen die ik in huis heb bestellen de eigenaren twee grote afdrukken op Dibond. Trots lever ik ze een week later af! Het is superleuk om je werk groot afgedrukt te zien en de blijdschap van de klant is voor mij de kers op de taart!

Vanavond mag ik drie jonge meiden/ zussen van elkaar op de foto zetten. En gisteren maakte ik beelden voor “ring en zo” en “urnenhemel”. In de ring wordt as van een overleden geliefde verwerkt. Erg mooi om te mogen verzorgen.

Verder ben ik ’s middags en ’s avonds veel buiten te vinden en maak ik voor mezelf foto’s in de natuur. Als ik aan de Oosterschelde zit en er een zeehond naar me kijkt terwijl de zon net op z’n koppie schijnt en ik precies op dat moment de foto kan nemen geeft dat een heerlijk gevoel! Ik vergeet dan ook vaak de tijd.

Het is heel leuk om op mijn foto’s leuke reacties te ontvangen via sociale media. “Delen” met anderen, dat is fijn, zeker nu….