Blog 3: m’n “ouwe” baas

Wemeldinge – woensdag 12 februari 2020

Vorige week donderdag ging ik samen met Eelke op Roadtrip. Om 10 uur haalde ik hem op en vertrokken we richting Schouwen-Duiveland. Ik heb twee jaar als welzijnswerker gewerkt op het Eiland en heb fijne herinneringen aan de mensen die er wonen en ben dan ook vol goede moed. Eelke, uitgezwaaid door zijn vrouw Ellie, heeft er ook veel zin in.

Ik besluit om vanaf de Zeelandbrug langs het watersnoodmuseum richting Ouwerkerk te rijden. Het voelde goed om bij de woonplaats van een oude vriend “Daan”, die er helaas niet meer is, te beginnen. Hij was altijd positief, wijs en ondanks zijn leeftijd jong van geest. In mijn periode op Schouwen was hij een van de mensen die me altijd steunde en in me geloofde. Een mooi begin van deze dag met Eelke, de man die in Kapelle diezelfde rol vervulde.

We rijden door Nieuwerkerk en zien een oudere dame in de tuin schoffelen. Ze haalt het mos weg tussen de annabellen. Ik maak een praatje en Eelke komt er ook bij. “Is dat je vader?” vraagt ze. Eelke vertelt dat we collega’s waren en ik zeg dat hij mijn “ouwe” baas is. Eelke vindt dat niet tof, dus…. dat hij zei steevast “collega’s” en ik…. “m’n ouwe baas”;-). 

Mevrouw Lievense vindt het prima om op de foto te gaan. Haar man komt even polshoogte nemen en vertelt dat ze op een boerderij hebben gewoond. Hij was akkerbouwer. Zijn vrouw vertelt dat ze nog van de generatie is die na het trouwen moest stoppen met werken. 

Dat hoorde zo. We worden nog even binnen uitgenodigd, maar vertrekken korte tijd later weer, want ik wil vandaag natuurlijk wat “meters maken”.

In Dreischor zien we een dame lopen met twee bassets. Ze heeft mooi rood haar en dat spreekt ons wel aan. Als ze vriendelijk naar me lacht, draai ik de Fiat en spreek haar aan. Ze vertelt dat ze een eindje verder woont en een B&B is begonnen in een voormalige vlasboerderij. Ook vertelt ze dat ze meedoet aan het nieuwe seizoen “Bed en Breakfast” op televisie. Samen met haar man blijkt ze te zijn gevraagd door de redactie van het programma. Die hadden gegoogeld op B&B in Zeeland met zwembad. Eelke is fan van het programma en is heel nieuwsgierig hoe dat allemaal werkt. Zo blijkt het noemen van een minpunt en het geven van een kus bij het slapen gaan verplicht. Als uitje met de andere B&B-houders zijn ze naar “de Wijnhoeve” in Dreischor gegaan. Op 27 maart is de uitzending! We krijgen een bakje koffie en met name Eelke maakt kennis met de heer des B&B. Hij blijkt gedurende meer dan 10 jaar betaald voetbal te hebben gespeeld bij Excelsior Rotterdam. Ik richt me op het maken van de foto’s en de superleuke bassethonden. Basset Tinus lijkt wat ziek en lusteloos en heeft dan ook geen zin in een fotoshoot. Ze gaan vanmiddag even met hem langs de dierenarts. 

B&B “La Boule” ziet er super uit, met eigen entree, mooie serre en leuke zitjes in de tuin waar gasten kunnen ontbijten. Het buitenzwembad maakt het af. 

In Brouwershaven treffen we drie meiden die pauze hebben van hun werk. Ze werken bij een incassobureau in het oude gemeentehuis. Een foto vinden ze prima.

Verderop bij de jachthaven spreken we een man aan die bezig is met een aggregaat op een zeiljacht. Hij blijkt Frank te heten en komt oorspronkelijk uit Rotterdam. Daar heeft hij in de Botlek gewerkt en een ontploffing meegemaakt waarbij een collega omkwam. Hierna werd hij monteur bij de jachthaven in Brouwershaven. Helaas werd hij ziek en werd Non-hodgkin vastgesteld. Nu werkt hij als klusjesman en vaart boten naar kopers in bv. Zuid-Frankrijk. Ook geeft hij zeilinstructies en brengt hij toeristen naar de zandplaten om zeehonden te spotten. Hij vertelt ook een plek te kennen in Zeeland waar 3 dolfijnen zijn!

Daarna eten we onderweg een hamburger en wat frietjes. De eigenares vertelt over de situatie met de camping tegenover de snackbar. Ze gaan er huisjes zetten en de mensen met caravans moeten vertrekken. Er zijn mensen bij die vorige jaar nog een nieuwe hebben gekocht en nu met een caravan “in hun maag zitten”.

We besluiten richting Renesse te rijden. Ik heb bij een voorbespreking van de film “Honeyland”, een film over een vrouwelijke bijenjager in Noord-Macedonie vernomen dat er in de buurt van het transferium een bijenkolonie te bewonderen is. Helaas was het niet open en reden we door richting Westerschouwen.

Wie weet zijn er mensen op het strand? Mijn conditie blijkt niet zo best als ik met m’n zware cameratas de hoge trap op ga. Eelke wil m’n tas wel dragen, maar dat is m’n eer te na.

Eenmaal boven aan de trap zien we dat het rustig is op het strand. Wel zien we een man met z’n zoontje in het zand spelen, we lopen erop af. Ik spreek de man aan en krijg antwoord…. in het Duits….. helaas heb ik echt geen talenknobbel, ik kijk vragend naar Eelke. Ik zie aan zijn gezicht dat zijn kennis van het Duits niet bepaald veel beter is. We vragen de man of hij Engels kan en gelukkig is dat zo. Ik pak voor de verandering mijn groothoeklens. Ik heb de flitser deze keer niet meegepakt, maar een groot reflectiescherm. Dit werkt prima om de zon te weerkaatsen en we maken mooie beelden. De Duitsers komen uit een klein dorpje in de buurt van Keulen. Ze komen regelmatig naar Zeeland. De ouders van de man houden al jaren vakantie op Schouwen. Hij heeft een Nederlandse oom die een huisje heeft in Ouddorp. 

Ik wissel visitekaartjes uit met de vrouw en we vertrekken naar huis.