Blog 2: Loe”bas”

Wemeldinge – 5 februari 2020 – Een aantal dagen na de start van mijn Roadtrip is helaas de oma van mijn vrouw Leen overleden. 90 jaar is onze moedige, positieve en lieve “Moe Bel” geworden. Een week lang stond ons leven in het teken van haar afscheid en waren we veel in Belgie bij de rest van de familie. 


De vrijdag na haar begrafenis ben ik nog wel twee uurtjes met vriend Marcel op pad geweest. Het is helaas een grauwe en sombere dag. Een beetje zoals mijn humeur eigenlijk, het kost me moeite om in de juiste sfeer te komen. Eigenlijk lukt me dat niet vandaag.


In Kattendijke treffen we Edwin en Diana van Zaadhandel Snoek. Ze zijn hun vrachtwagen aan het laden voor de markt op zaterdag in Wemeldinge. Diana vertelt dat ze ook graag fotografeert. Ze maakt vooral macrofoto’s van de mooie bloemen en planten die ze verkoopt. Ze willen best op de foto, maar zijn natuurlijk ook aan het werk. Vooral Diana doet erg haar best om mee te werken en gooit zelfs haar haar voor me los 😉

We rijden vervolgens richting Goese Sas. Ik wil even de wind door m’n haren voelen en de Schelde zien. Seppe vindt dat een prima idee en rent heerlijk rondjes. We treffen andere Petra en haar gigantische hond Bas, een jonge Newfoundlander. Seppe en Bas spelen samen. Ik merk dat Seppe het best spannend vindt, ze rent achter me aan als ik iets uit de auto wil halen. En ze springt gelijk achter in de Fiat. Petra wil in eerste instantie niet op de foto met “coupe orkaan” en in haar wandelkledij, maar vindt het later toch goed. Vanuit een liggende positie heb je een mooi perspectief voor zo’n foto en kunnen we hond Bas echt aankijken. Ik ga dan ook plat op m’n buik op het fietspad liggen. Bas zelf vindt dat echter “maar heel vreemd” en komt als een dolle op me afgedenderd. Ik kan nog net opstaan en krijg een stevige omhelzing van Bas. Het kwijl zit op m’n schouder van deze lieve loe”bas”. Petra lijnt Bas even aan en we proberen het opnieuw. Ik baal van de saaie, grauwe lucht in het uiteindelijke beeld, maar de herinnering en de ontmoeting blijft.

We rijden door richting het Katseveer en komen twee dames tegen die met gestrekte arm een selfie proberen te maken van zichzelf voor het kunstwerk met de twee op elkaar staande bollen. Ik stap uit en bied aan de foto te maken…… en vervolgens vraag ik ze natuurlijk ook of ze even voor mij willen poseren. De aardige dames doen dat en vertellen dat ze al lang bevriend zijn. Ze hebben elkaar leren kennen toen ze intern zaten tijdens een opleiding tot verpleegkundige hier in Zeeland. Corrie woont in Goes en Marie-Thérèse in Breda. Ze vertelt over haar ring, een Zeeuwse knoop die haar altijd herinnert aan het mooie Zeeland.

Thuisgekomen bekijk ik de foto’s. Door de saaie, lichtgrijze lucht zonder enig wolkje ben ik niet zo heel erg tevreden. Ik besluit de komende Roadtrips mijn flitser te gaan gebruiken om wat meer contrast te krijgen in de foto’s. Het is wat lastiger om “mee aan te komen”, maar in de twee situaties waarin ik daar wel de moeite voor heb genomen zijn de foto’s veel sprekender geworden…. gewoon doen dus! Mijn “juf” was het daar zaterdag ook mee eens. Haar oordeel, “prima bezig, maar toch gebruiken die flitser en softbox”. Dat ga ik dan ook doen, want ik wil natuurlijk wel mooie “flashy” foto’s.Ook wil ik jullie graag bedanken voor alle leuke reacties op mijn eerste blog. Echt leuk dat jullie meeleven (lezen;-)). Zeven mensen hebben zelfs aangeboden om mee te gaan en me te helpen. De eerste daarvan zijn al “ingepland”. Morgen en vrijdag ga ik weer op stap, donderdag met Eelke en vrijdag weer met Ronald.