Mijn eerste blog

Wemeldinge – vrijdag 24 januari 2020
Vandaag schrijf ik voor het eerst een blog…. Waarom eigenlijk?
Omdat ik vandaag gestart ben met mijn eindexamen project en er mensen zijn die hebben aangegeven het leuk te vinden om mijn “Roadtrip Zeeland” te volgen.

Het idee is om via binnenwegen langs Zeeuwse gehuchten en kleine plaatsjes te rijden. Mijn doel is portretten te maken van inwoners van Zeeland. Niet meer en niet minder. Ik wil me een beetje laten leiden door “het toeval”. Gewoon gaan rijden en binnenwegen nemen. Wie weet wie ik tegenkom….. Ik merk dat ik de neiging krijg om te gaan plannen, maar dat wil ik eigenlijk niet. Niet te veel “controle” en uit m’n “comfortzone”.
Ik neem verschillende lenzen mee, twee camera’s (altijd één op reserve), een reflectiescherm en een losse flitser. Ook neem ik mijn hondje Seppe mee en “last but not least” één van mijn vrienden of familie voor de gezelligheid en om zonodig te assisteren.
Vandaag stapt Ronald bij mij in de Fiat!

Als ik begin te rijden stelt Ronald voor om richting Wolphaarsdijk te gaan. Op het gemakje rijden we die kant op. We zoeken binnenweggetjes op en belanden in Oud Sabbinge. Daar zien we een opvallend en kleurrijk huisje met een campertje ervoor. Ik aarzel even maar dan stappen we uit en zoeken contact. We vinden de bewoner, maar de man heeft er niet zo’n “trek” in om op de foto te gaan. Hij is aan het koken en het komt niet zo goed uit allemaal. We stappen terug in, een eindje verder zien we een man in zo’n voortuin met een lange ladder sjouwen. Dit keer stap ik alleen uit en blijft Ronald in de auto. Ik maak een praatje en vertel dat ik op “Roadtrip” ben door Zeeland. In eerste instantie kijkt de oude man (80 maar liefst) me wat vragend aan na zo’n engels term. Op zijn hoofd heeft hij een zwarte muts met “hosternokke” erop. Dan zeg ik “mijn hond zit in de auto” en hij begint te lachen want hij ziet Ronald zitten 😉 Het ijs is gebroken. Ronald komt uit de auto en helpt met het vasthouden van de ladder om de goot schoon te maken. Ik mag een foto maken als hij boven op z’n ladder staat. Als hij weer beneden is, komt ook zijn vrouw een kijkje nemen. Ronald en de man blijken een aantal gezamenlijke kennissen te hebben. Zo komen we gezellig aan de praat. Uiteindelijke mag ik een portret van hem en van het echtpaar maken. De eerste shoot zit erop! Wat een lieve mensen!

Ook in Nieuwdorp zijn we welkom bij Margriet die samen met haar zoon, twee honden en een prachtige witte kat thuis is. Ze moeten echter ook weer weg, maar ze maken tijd. Met dat gegeven in m’n achterhoofd merk ik dat ik mezelf onvoldoende tijd geef om de mensen te leren kennen en met rust de juiste foto te maken. Aan hen lag het niet. Heel gastvrij, open spontaan en… zichzelf! Ik mag nog eens terugkomen. Dat doe ik misschien wel! Want ze waren zo lekker “zichzelf”. Precies wat ik in gedachte had toen ik hieraan begon.

In het buitengebied van Nisse treffen we Hans. Hij staat vol trots naar zijn mooie knaloranje grasmachine te kijken. We krijgen uitleg en een uitgebreide rondleiding over zijn terrein. We mogen zijn vrachtwagen uit 1967 bewonderen. Een heel stoer ding. We krijgen koffie en ontmoeten ook zijn vrouw. Hier zijn we lang geweest en dat zie je terug in de foto die ik uiteindelijk van Hans mag maken. Tevreden rijden we huiswaarts.

De kop is eraf!